غزل شمارهٔ ۲۸۴۳

برداشت: ای پری شب‌رو، که از چهره‌های مردم غایب هستی، به خدا قسم در هیچ خانه‌ای مانند تو نوری روشن نمی‌بینم.

برداشت: این موجود نه به خاطر بادها از بین می‌رود و نه از کمبود رطوبت آسیب می‌بیند. همچنین، نه به خاطر گذر زمان دچار کهولت و قدیمی می‌شود.

برداشت: ای آسمان بلند، همه جا به خاطر تو خوب و خوش است. تو سفری طولانی را آغاز کرده‌ای و به مسافرانی که در راه بودند، رسیدی.

برداشت: اگر تو چیزی نگویی، من به خدا قسم می‌گویم که چرا ستاره‌ها را به سوی کهکشان می‌کشانی.

برداشت: از درون افکار و ضمیرها، نکته‌ای درباره پرنده‌ای از نسر پرسیدم و به من گفتند که چقدر جالب است در آن باغ‌ها که ملک (وجود) به پرواز درآمده است.

برداشت: او آهی کشید و گفت که بر آن در قفلی وجود دارد که فقط با لطف و اراده پادشاه می‌توان به آن دسترسی پیدا کرد.

برداشت: وقتی فریاد او را شنیدم، به سوی عشق نگاه کردم. چرا وقتی تو نیستی، دل او را به حال خود رها کرده‌ای؟

برداشت: عشق من به تو می‌گوید که به او اعتماد نکن. او در درون خود گنجینه‌ای دارد، اما تو چه وزنی به مکر او می‌زنی؟

برداشت: وقتی این را شنیدم، گفتم که تو واقعاً عجیب‌تری یا او که هیچ وقت هزار نوع ذوق و سلیقه در اینجا نشان نمی‌دهد، جز مریدی و پیرو بودن.

برداشت: ای عشق، دل عاشقان و مسافران روح را شاد کن و خوشی و سرور به آنها عطا کن، زیرا این روزها همچون هزار عید با ارزش و خوشایند هستند.

برداشت: تو همچون یوسف زیبا هستی که با دلربایی و بی‌خیالی بیرون آمده‌ای و حالا بین عاشقان، حالت را انتخاب کرده‌ای.

برداشت: اگرچه از درون اندوه و غم داری و در ظاهر شاد و خوشحالی، با این حال در این خوشحالی، گویای حقیقتی چون حال و مقام بایزید هستی.