غزل شمارهٔ ۲۸۴۲

برداشت: بت من با خوشی و شادمانی از در وارد شد و من به آرزوی دلم در این دنیا که پر از ناکامی است، دست یافتم.

برداشت: تو بپرس که چگونه ممکن است چیزی که وارد شد، هرگز خارج نشود؛ زیرا این ورود و خروج، تنها یک صفت از اشیاء بی‌جان است.

برداشت: اشتباه نکن که وقتی به حالت‌های مختلف نگاه می‌کنی، حالتی که خودت هستی چه شکلی است. اما واقعیت این است که تو از حالتی فراتر از هر شکلی به وجود آمده‌ای.

برداشت: چطور می‌توانی بر عدم علامتی بگذاری؟ نگاهی به اولین قدمت بینداز که چقدر خوب گذاشته‌ای.

برداشت: من از هر چیزی که بی‌فایدگی دارد خوشم می‌آید، تمام وجودم مانند گل می‌خندد و به شادمانی می‌رقصم، چرا که چنین فرصتی برای شادی فراهم شده است.