غزل شمارهٔ ۲۸۳۹

برداشت: گوشم را به دقت بشنو، عزیزم، چون امشب تو کسی هستی که به دنبالش هستم. بله، تو هستی، اما لطفاً به من نشان بده که کجایی.

برداشت: اگر بهانه را رها کنی، نشانه‌ای از خانه‌ات به من خواهی داد. من با چهره‌ای آراسته و چشمانی پر از عشق می‌آیم، چرا که تو همچون یک گوهر گران‌بهایی هستی.

برداشت: اگر با حقه و نیرنگ کار کنی و به دیگران فریب بدهی، از آسمان ستاره‌ها را می‌دزدی و از خرد و عقل دیگران بهره‌برداری می‌کنی.

برداشت: در شب من، سایه‌ی مویت چهره‌ام را روشن می‌کند، و وقتی که پرده را کنار بزنی، مانند ماهی که از آسمان پایین می‌آید، زیبایی‌ات نمایان می‌شود.

برداشت: عزیزم، تو همچون شیری قدرتمند هستی و من مانند آهویی هستم که در چنگال تو اسیر شده‌ام. در دنیا چه کسی را دیده‌ای که شکارش از رهایی بترسد؟

برداشت: ای معشوق، به خاطر ما و برای جلب رضایت ما، توجه کن؛ زیرا از عمق وجودت شنیده‌ام که تو منبع بخشش‌ها و عطاهای فراوانی.

برداشت: همه ما از تو و مشکلاتی که به وجود آورده‌ای، به خدا شکایت می‌کنیم. تو ای خدا، تکبر او را برطرف کن و او را در مقام کبریایی خود بنشان.

برداشت: وقتی خواب مرا مسدود کردی، راه مستی را نیز بر من بسته‌ای. حالا از همه‌چیز جدا شده‌ام و جدا شدن از خودم را نمی‌خواهم.

برداشت: مه و خورشید یار ما شدند، به امید تو، ای خدا. که چه امیدی روشن و دلنشین است و تو در مقام خدایی، زندگی را به ما می‌بخشی.

برداشت: همه دارایی و عشق خود را صرف کرده و دل به دست تو داده‌اند، با این امید که تو هم به آن‌ها وفادار باشی و گشایش و خوشی را برایشان به ارمغان بیاوری.

برداشت: همه در انتظار تو نشسته‌اند و در دل خود امید دارند که تو از جایی وارد شوی و زندگی را برایشان روشن کنی. در حالی که خواب و خوراک آنها به دلیل غیبت تو مختل شده است.

برداشت: در انتظار کسی نباش که به او امید داری، چرا که تو خودت در جهان امید هستی و باید به نوشیدن و دریافت الهام از زندگی بپردازی.

برداشت: یوسف در درون خود توست، پس چرا به مصر دنیای فاسد نگاه می‌کنی؟ به درون خودت بنگر، زیرا آنجا دیدار زیبا و دلنشینی در انتظار توست.

برداشت: درون وجود تو، موسیقی‌دان چه چیزی را به تو هدیه می‌دهد؟ هیچ چیز از ارزش و اهمیت کم نیست، نه جسم تو و نه روح تو.