غزل شمارهٔ ۲۸۳۸

برداشت: اگر تو به سینه‌ای درآیی، مانند کوه طور سینا نور و روشنی خاصی از خودت آشکار می‌کنی که نشان از صفات خدایی‌ات دارد.

برداشت: وقتی که شب به خانه می‌روی و چهره‌ی تابناک خود را نشان می‌دهی، تمام خانه از روشنایی تو پر می‌شود.

برداشت: اگر در مجلسی حضور داشته باشی، به قدری شوق و شور و هیجان ایجاد می‌کنی که همه را به وجد می‌آوری و لحظات خوشی را رقم می‌زنی.

برداشت: وقتی شادی و لذت از بین رفته باشد و آرزوها تحقق نیابند، چه فرقی می‌کند که گیاه و گل بروید، اگر تو دل را شاد نکنی و سیراب نکنی.

برداشت: وقتی که دنیا بی‌روح و بی‌نشاط باشد، دیگر چه دنیایی وجود دارد که از رازهای نهانی آن پرده برداری شود؟

برداشت: این خواسته از توست که در دل بی‌قراران نفوذ کنی و اگر اینطور نیست، چگونه می‌تواند گل تیره با صفا آشنا باشد؟

برداشت: در این دنیا و عالم، ستاره‌ها به دور خاک ما در حال چرخش هستند. پس چه انتظاری از ما داری، در حالی که تو خودت منبع نور و روشنایی نیستی؟

برداشت: نفسی به اندازه‌ای غمگین هستم که گویی اشک می‌ریزم و به اندازه‌ای دیگر احساس خاکی بودن دارم. در نهایت، هر کدام از ما به نوعی ارزشمند و گرانبها هستیم، چون همگی در دل خاک و وجود خود، جواهراتی نهفته داریم.

برداشت: شبیه افرادی که همیشه در جستجوی نان و روزی هستند، تو نیز به چه چیز در این دنیا اهمیت می‌دهی؟ چرا بی‌مورد به گرد خاک می‌افتایی؟ تو که در برابر دعاهای خود، جایی مشخص و مقدس نداری.

برداشت: این جمله به نوعی به نادر بودن و غیرمنتظره بودن یک واقعیت اشاره می‌کند. معمولاً انتظار می‌رود که افراد کم‌مقدار و نیازمند، از افراد قدرتمند و ثروتمند کمک بخواهند؛ اما در اینجا به یک وضعیت عجیب اشاره می‌شود که یک پادشاه سعی می‌کند از یک گدا کمک بخواهد یا چیزی از او بگیرد. این تغییر غیرمعمول در نقش‌ها و انتظارها جالب و تعجب‌آور است.

برداشت: و جالب‌تر این است که آن پادشاه به خاطر نیاز و درخواستش، آن‌قدر پایین آمده که گدا به خودش اجازه می‌دهد بر او غلبه کند و این فرصت را غنیمت بشمارد که نشان‌دهنده‌ی سلطنت اوست.

برداشت: در آسمان، نه پادشاهی وجود دارد و نه خاکی که متعلق به تو باشد. تو چرا به خدمت او مشغول هستی و شب و روز در پی او هستی؟

برداشت: اگر کسی در حالتی درونی خالی باشد، نمی‌تواند به خوبی پاسخ دهد. زیرا اگر در وجودش نوری باشد، می‌تواند با درک و فهم به سوالات پاسخ بدهد.

برداشت: صحبت من حسی مانند فرشته دارد؛ اگر من صحبت نکنم، ملک (فرشته) گرسنه می‌ماند و از من می‌پرسد که چرا سکوت کرده‌ام.

برداشت: تو از فرشتگان نیستی، پس چگونه می‌دانی که عالم ملک چیست؟ تو نمی‌توانی در مقابل کسانی که با تجربه‌تر و آگاه‌تر از تو هستند، حرف بزنی.

برداشت: تو چه می‌دانی در این مسأله که چه بویی از مطبخ برمی‌خیزد؛ امیدوارم روز و شب در آنجا نظم و ترتیب باشد و کسی به خوبی آنجا را مدیریت کند.

برداشت: به تبریز بگو که شمس دین به ما نگاه کند. اگر اشتباه می‌گویم، بگو که شمس همیشه درخشان و بی‌نقص است.