غزل شمارهٔ ۲۸۳۷

برداشت: ای عاشقان، خوش خبر باشید که این جدایی پایدار نخواهد ماند و روزی به وصال و نزدیکی خواهید رسید و خداوند بر شما رحمت و نعمت خواهد نازل کرد.

برداشت: از لطف و بزرگواری، دو هزار جشن و عید به وجود می‌آید و جهانیان به صورت مرید و پیرو می‌آیند، اما تو هنوز نمی‌دانی که کجایی و در چه مقامی قرار داری.

برداشت: اگر به وفای خود شکر گزار باشی، روح تو همیشه شاداب خواهد ماند. از ناملایمات زندگی ناراحت نشو و بر مشکلات غلبه کن تا به موفقیت برسی.

برداشت: حسن نیت و بزرگواری تو باعث شد که آرزوهایم برآورده شود و غم و اندوه دیگران را از یاد ببرم. تو با لطف و محبت خود، آرامش و شادی را به من بخشیدی.

برداشت: ای عاشقان واقعی، به هیچ‌کس جز کسانی که با شما همفکر و همرا هستند، نزدیک نشوید؛ زیرا خوشبختی از پیش برای شما رقم خورده است، از درون صداقت و وفاداری را در خود داشته باشید.

برداشت: به پایگاه خاکی خود رسیدی و به طور پنهانی سفر کردی، اما زمانی که به انسان رسیدی، ای کاش به این ناپایداری دچار نشوی.

برداشت: تو مسافر هستی، پس سفری بر آسمان را آغاز کن. به حرکت درآ و با شتاب حرکت کن، تا خداوند تو را رهانیده و آزاد کند.

برداشت: به قطره‌ای از خون توجه کن که تو نامی به آن داده‌ای؛ این قطره به دور دنیا می‌چرخد، نه از طریق راهی با شلوغی و رفت و آمد.

برداشت: تلفیق روح و جان من به سمت غرب و شرق می‌رود، و گاهی به عرش و مقام بلند می‌رسد، چرا که از نور و عظمت اولیای الهی نشأت می‌گیرد.

برداشت: به روشنی چشم خود نگاه کن که چگونه بر آسمان‌ها می‌درخشد و به کسی که این نور را به او داده است، نشان از آشنایی بده.

برداشت: تو با کلامت دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهی، ولی آیا خودت هم جرات قدم گذاشتن در این مسیر را داری؟ اگر واقعاً انسان بزرگ و با کرامتی هستی، چرا در بند محدودیت‌ها هستی؟