غزل شمارهٔ ۲۸۳۶

برداشت: چرا باید به کسی که خداوند به سمت او توجه کرده است، بی‌توجهی کنم و روی خود را از او برگردانم؟

برداشت: نه این‌که همه چیز در دنیا به سمت قبله است، بلکه مانند کیمیاگری است که می‌تواند مس را از ویژگی‌هایش جدا کند و به طلا تبدیل کند.

برداشت: همه از خود فاصله می‌گیرند و به سمت خدا می‌روند و می‌خواهند تلخی‌های زندگی را با لطافت و ارزش بالاتر جبران کنند.

برداشت: نه زمین، در خواب نهفته است، و آسمان به زیبایی خود می‌درخشد. گیاهان از آسمان بهره‌مند می‌شوند و از این زمین، رها می‌شوند.

برداشت: خداوند به زمین نعمت‌های خوشمزه و لذیذی می‌دهد و بهار را به عنوان نشانه‌ای از امانت و حفاظت نشان می‌دهد.

برداشت: ای زندگی مادی، از اینجا بگریز و به سوی آسمان خالص برو، چرا که تو عاشق واقعی هستی.

برداشت: به خاطر دعوت جان‌های خوب، آمده‌اند که تو نیز به این مکان ارزشمند برآیی و این چیزهای بی‌ارزش را رها کنی.

برداشت: به خدا قسم که تو مانند ماه زیبا هستی، به خدا قسم که رفتارت همچون فرشتگان نیکو است، به خدا قسم که بوی تو شبیه مشک خوش عطر است، به خدا قسم که تو اینگونه‌ای.

برداشت: تو که مانند یوسف در اوج زیبایی، هر کجا که هستی، به دنبال آیینه بگرد تا به چهره‌ات نگاه کنی و ببینی چقدر جذاب هستی.

برداشت: تو به پاکی و صفا مانند آسمان هستی، به نرمی و لطافت مانند جان، به شکفتگی و جوانه‌زنی همچون گل، و به پنهان‌کاری و رازآلودگی مشابه چیزی عمیق و نهفته.

برداشت: به ترکه‌ای از گذشته نیکبختی، وجودت را با صفا و طراوت مانند درخت، و ثباتت را مانند یک یقین محکم استوار کن.

برداشت: من به عشق و محبت همچون موم نرم شده‌ام، ای جانم، پس به موم محبت او برسان که او از همه جواهرات ارزشمندتر است.

برداشت: واقعا چه بسیارند ظرف‌هایی که به خاطر غذای او ارزش دارند، وگرنه حتی خاک هم به اندازه این ظرف‌های چینی نمی‌ارزد.