غزل شمارهٔ ۲۸۳۴

برداشت: به جشن و خوشحالی از عشق جرعه‌ای بگیر که نوشیدنش، حس تلخی و ناامیدی را از بین می‌برد.

برداشت: حیات بدون او تنها یک تمنای بی‌هدف است و وجودش مانند میخی در زمین، ثابت و محکم است. در برابر او، جان بزدل و فریبکار همانند یک غلام در انتظار دستورات است.

برداشت: اگر قدر جامی را که نوشیدی خوب بدانی و از آن لذت ببری، پادشاه و حاکم به تو پیام محبت و دوستی خواهد داد.

برداشت: خوشا به حال آن دلی که خوشبختی و شادی در آن نشسته باشد و خوش به حال آن سری که در آن لذت و خوشی وجود داشته باشد.

برداشت: وقتی پادشاهان از سلام کردن به خدا خسته می‌شوند، به این دلیل است که هرگاه نام نیکبختی تو را می‌شنوند، آن را به آسانی رد می‌کنند.

برداشت: در جایی شاد و پر از خوشی، در فضایی مانند قمارخانه، جان انسان با عشق و تجربه‌اش در میان مردم حس خوبی را به وجود می‌آورد و نام او به خاطر رفتار نیکش به آسمان‌ها می‌رسد.

برداشت: خوشا آن لحظه‌ای که بر افراز پر و بال شاهانه، به آرامش رسیده‌ایم. ما که همچون پرنده سپید، در دام انتخاب شده‌ایم.

برداشت: از شراب دلپذیر بنوش، نه از شکوفه و شوق، نه به دوستان احتیاجی داری و نه از دشمنان انتقام بگیر.

برداشت: همه انسان‌ها در دنیای پرچالش و پرتنش به سر می‌برند، دچار حالتی از غم و شادی هستند و در این میان، تو به تماشای آن‌ها نشسته‌ای و از کنار بامی به زندگی‌ ایشان نگاه می‌کنی.

برداشت: از تو یک سوال دارم و می‌خواهم بدانم، چرا دل و جان ما از خامی به حالت پخته درآمده است.