غزل شمارهٔ ۲۸۳۲

برداشت: ای زیبای عزیز، تو آنقدر لطیف و نازک هستی که می‌توانی به دل ما نفوذ کنی. همچنین به خاطر مهربانی‌ات، می‌توانی در میان زندگی‌های ما حضور پیدا کنی.

برداشت: شما دنیای پاک و زیبایی دارید و به جای تعلق خاطر به خاک و وطن، احساس نزدیکی به آن دارید. اگر روزی به دنیای ما بیایید، چه چیزی تغییر خواهد کرد؟

برداشت: تو بسیار لطیف و نامشخص هستی و از رازها آگاه هستی. وقتی که تو به دل من بیایی، این راز درونم همچون راز خودت شعله‌ور می‌شود.

برداشت: ای سلیمان، وقتی تو در صلاح و درستی باشی، همه پرندگان به زبان تو صحبت می‌کنند. پس وقتی که تو بیایی، چه نعمت‌هایی به ما می‌دهی که زبان ما نیز به آن زیبایی و خوشی خواهد بود؟

برداشت: در این دنیا هیچ کسی به دقت و زیبایی تیر تو نمی‌تواند پرواز کند، اما اگر تو به کمان ما بپیوندی، من همچون تیر با شتاب و قدرت بیشتری حرکت خواهم کرد.

برداشت: ای خورشید تبریز، با زیبایی‌ات درخش کن، زیرا تو مانند کیمیا هستی که تمام مس ما را طلا می‌کند، وقتی به وجود ما وارد شوی.