غزل شمارهٔ ۲۸۳۱

برداشت: هر کس در پایان روز چراغ و سفره‌ای برپا می‌کند، من فقط به یاد یار خود و غم و گریه‌ام مشغول هستم.

برداشت: وقتی که با اشک وضو می‌گیرم، نماز من مانند آتش خواهد بود و در مسجد شعله‌ور خواهد شد وقتی که آذان به گوش می‌رسد.

برداشت: در این بیت، گوینده از دوری و فقدان معشوقش گله می‌کند و می‌گوید که چگونه به خاطر نبودن او، عبادتش بی اثر و بدون نتیجه مانده است. همچنین اشاره می‌کند که این وضعیت همیشه آزمونی برای او و معشوقش است که باید از آن عبور کنند.

برداشت: شگفتا که نماز عاشقان چه زیبایی دارد! آیا می‌توان گفت کسی که نمی‌شناسد، در زمانی مشخص یا مکانی خاص قرار ندارد؟

برداشت: عجب است که این دو رکعت نمازی که خواندم، چه حالتی دارد! من از عظمت آن شگفت‌زده‌ام و نمی‌دانم چطور می‌توانم آن را وصف کنم، چرا که زبانم گویای آن نیست.

برداشت: من چگونه می‌توانم در مورد حق سخن بگویم در حالی که نه دستم مانده و نه دلم، دل و دستم را تو بردی، ای خدا، به من پناهی عطا کن.

برداشت: وقتی نماز می‌خوانم، آن‌قدر غرق در عبادت می‌شوم که از اطرافم بی‌خبرم و نمی‌دانم که چه کسی به عنوان امام به رکوع رفته است یا نماز را به پایان رسانده است.

برداشت: پس از این، مانند سایه‌ای در کنار هر امامی خواهم بود و برای او می‌گریم و احساساتم را افزایش می‌دهم، همچون سایه‌ای که همیشه در خدمت اوست.

برداشت: به مقام رکوع توجه نکن و به حالت قیام هم چشم ندوز، موضوعی که در سایه نهفته است، همانند هدفی است که می‌خواهی به آن دست پیدا کنی؛ در واقع، منظور از سایه، جنبه‌ای عمیق‌تر از وجود انسان است که باید به آن توجه کرد.

برداشت: سایه‌ای که همیشه در کنار ماست، اجازه نمی‌دهد که کسی از ما دور شود و ما را تحت نظر دارد. او با دو دست خود به دنبال نشانه‌ای از ماست و در جستجوی ماست.

برداشت: اگر شه (پادشاه) باشد، من سایه‌اش هستم، وقتی او به حرکت درآید، من نیز حرکت می‌کنم. وقتی او آرام گیرد، من نیز در کنارش استراحت می‌کنم.

برداشت: وقتی چیزی از من باقی نمانده، من و سایه‌ام چه تفاوتی داریم؟ سایه فقط بی‌صدا پیرو من است.

برداشت: اگر برادر مثل پری ناراحت نشود، از آب و آتش همان‌طور که در سبو می‌نوشند، شاید همان‌طور که در آن می‌کنند.