غزل شمارهٔ ۲۸۲۹

برداشت: تو مرتب به دل من آرزویی تازه اضافه می‌کنی. صبوری در برابر این حالتی که دارم چقدر شیرین است، اما چه کنم که نمی‌گذاری آرامش داشته باشم.

برداشت: این خداوند می‌داند که چرا من را به این سو و آن سو می‌کشاند، تو ای دل چه می‌دانی که در این ماجرا چه نقشی داری.

برداشت: به شکارگاه نگاه کن که اژدهاها چگونه زبون و ضعیف شده‌اند. تو آخر کجا می‌خواهی فرار کنی وقتی شکار این‌قدر ضعیف شده است؟

برداشت: تو از او فرار نمی‌کنی، بلکه از خودت و مشکلاتت فرار می‌کنی. این اشتباه است که فکر کنی مسئله اصلی چیزی جز خودت و افکار و احساساتت است.

برداشت: اگر از وضعیت پادشاه (یا محبوب) خبری نداری که چگونه تو را می‌گیرد، به اطراف خود نگاه کن. هر لحظه که به دنبال او هستی، خودت در حال شکار چیزی هستی که بسیار ناآرام است.

برداشت: هر کس تحت تأثیر ترس قرار می‌گیرد و به سمتی می‌دود، اگر شرایط و محیط اطراف او مساعد نباشد، نمی‌توان به آسانی فهمید که این ترس از کجا نشأت گرفته است.

برداشت: اگر از کسی بترسی، معلوم می‌شود که خودت از خودت نمی‌ترسی. همه چیز را ترسناک دیده‌ای، جز این موضوع.

برداشت: این بیانیه به این معناست که تو در حال عبور از شرایط سخت و خطرناک هستی و این وضعیت به جایی نمی‌رسد. بنابراین، ای جان، بهتر است که دل به کسی نسپاری که تو را به این حال و روز می‌اندازد.

برداشت: اگر بخواهم، می‌توانم دل خود را به کسی بسپارم. اگر او را دوست داشته باشم، از او درخواست کمک می‌کنم.