غزل شمارهٔ ۲۸۲۸

برداشت: خبر تازه‌ای به تو رسیده که شاید از آن بی‌خبر باشی. حسدورزها به خاطر آن خبر، به شدت ناراحت و آشفته شدند؛ آیا تو هم چنین احساسی نداری؟

برداشت: قمری است که روشنایی زیادی دارد و دل و چشم خود را به روی این زیبایی گشوده است. اگر نیاز به محبت و عشق داری، از کسی طلب کن، اگر خودت آن را نداری.

برداشت: عجب از قدرت زمان که بدون اینکه ببینی، تیرهایش را به سوی تو پرتاب می‌کند. حالا که هیچ پناهگاه و حفاظی نداری، چگونه می‌توانی از این تیرها در امان بمانی؟

برداشت: اگر وجود تو مانند موسی باشد و به واسطه کیمیا به طلا تبدیل نشود، چه اهمیتی دارد اگر مانند قارون کیسه‌های طلا نداری؟

برداشت: در واقع شکر و شیرینی اصلی در درون خودت وجود دارد، بنابراین اگر از بیرون چیزی برای شکر پیدا نمی‌کنی، نباید نگران باشی.

برداشت: به خاطر زیبایی‌ات به گونه‌ای به تو وابسته شده‌ام که انگار بنده‌ات هستم. تو مانند یوسف زیبا هستی، اما در درون خودت عمق احساسات و واقعیت‌هایت را نمی‌بینی.

برداشت: زمانی که به زیبایی خود مثل آینه نگاه کنی، متوجه خواهی شد که معشوق واقعی خود تویی و نیازی به دیگران نخواهی داشت.

برداشت: تو به‌خوبی می‌دانی که ظالم هستی، اما به چه دلیل مثل ماه درخشان هستی؟ آیا نمی‌دانی که دیگران چگونه تو را می‌بینند؟

برداشت: سر تو مانند چراغی است که شش فتیله دارد و همه آن فتیله‌ها از یک چیز روشن‌اند; اگر آن جرقه را نداشته باشی، هیچ‌کدام از این روشنایی‌ها به کار نمی‌آیند.

برداشت: بدن تو مانند شتری (مرکبی) است که به کعبه می‌برد، چون خری (نافهمی) به حج نرفتی، نه چون سواری نداری

برداشت: اگر به کعبه نروی، سعادت تو را به سمت خود می‌کشد. دوری نکن و فضولی نکن، زیرا تو از حقیقت و درکی که با آن می‌توانی به مسیری درست برسی، بی‌نصیب هستی.