غزل شمارهٔ ۲۸۲۷

برداشت: به من، ای دوست، نوشیدنی بده که از آن خداوندی متجلی می‌شود. این نوشیدنی نه درد خماری دارد و نه ترس از جدایی.

برداشت: اگر دهان وجود نداشته باشد، تمام اجزای آن به مانند دهانی خواهند بود که از زمین نمی‌روید، بلکه از آسمان است.

برداشت: کسی که روح پاک و مقدسی دارد، هیچ‌گاه به سرنوشت مرگ دچار نمی‌شود که کسی مانند کرکس بر او تسلط یابد و او را برباید.

برداشت: در دل کوه طور، نوری درخشان ظاهر می‌شود. زمانی که موسی پسر عمران می‌گوید: "خدا را ببینم"، او به عنوان ساقی و نوشنده از این نور بهره‌مند می‌شود.

برداشت: شربت خوش‌طعم و رنگی مانند لعل، در جاهای پنهان و دور از چشم وجود دارد و شما هرجا که بروید نمی‌دانید که در کجای این دنیا قرار دارید.

برداشت: در این بیت به ما می‌گوید که نباید تصور کنیم که به خاطر روزه‌داری و بسته بودن دهان، روح و جان ما به هیچ چیز نمی‌رسد. به عبارت دیگر، رمضان و روزه‌داری تنها به معنای ترک غذا و نوشیدنی نیست، بلکه یک فرصت برای رشد روحی و معنوی است.