غزل شمارهٔ ۲۸۲۶

برداشت: همه مثل ذراتی هستند که از غم تو دچار تغییر حال شده‌اند. همه درد را تحمل می‌کنند و شاد هستند، چون تو در میان آنان هستی.

برداشت: همه موجودات در حال شادی و جنب و جوش هستند، در حالی که به تو، ای خورشید، نگاه می‌کنند و از وجود تو خوشحالند.

برداشت: همه در خوشبختی و شادی هستند، همه به محبت تو آرامیده‌اند، همه در وصل و ارتباط با هم هستند و فقط از خداوند می‌پرسند که تو کجا هستی.

برداشت: همه کسانی که با رحمت سر و کار دارند، همگی از نعمت‌ها بهره‌مند شده‌اند. همه آنها که در زندگی خود به موفقیت دست یافته‌اند، در حالی که در لباس فقر و گدایی به سر می‌برند.

برداشت: زمانی که من این پیوند را دیدم، به همه جا دویدم و خواستم که او را پیدا کنم، اما نشنیدم که جدایی چه بدنامی دارد.

برداشت: به جز از حقیقت عشق، هر چه دیگر وجود دارد، سرابی بیش نیست. زیرا آن چه فراتر از دل عاشق است، تنها اقداماتی بی‌اساس و تظاهرهای بی‌معنی است.

برداشت: تو به آن اتصال و ارتباط با خداوند دست یافته‌ای و از آنجا روح جاودانی و زندگی ابدی می‌گیری. از جهل و نادانی دوری کن و هرگز به سخنانی که بی‌پایه و بی‌معنی‌اند اعتنا نکن.