غزل شمارهٔ ۲۸۲۰

برداشت: وقتی به شهر تو رسیدم، تو از من دوری کردی و به من توجه نکردی، اما وقتی که از شهر تو می‌رفتم، هیچ‌کدام از خداحافظی من را ندیدی.

برداشت: اگر تو محبت کنی و یا اگر بر من خشمگین باشی، در هر صورت همه آرامش و زیبایی زندگی به تو بستگی دارد.

برداشت: غیرت تو ناشی از این است که پنهانی و مخفی هستی، و اگر نه، تو آن خورشیدی هستی که از هر ذره‌ای نور می‌افشانی و خود را نمایان می‌کنی.

برداشت: اگر خود را کنار بکشی و از مردم دوری کنی، دل همه را می‌شکنی و اگر بی‌پروا و با جسارت به میان بیایی، همه را تحت تأثیر قرار می‌دهی و رازها را نمایان می‌کنی.

برداشت: دل کافر به خاطر تو در تشویش است و ایمانم به مرده‌ای خوش است. تو همه را متوجه خود کرده‌ای و همه را به شنیدن واداشته‌ای.

برداشت: تمام گل‌ها به عشق همدیگر بوده و سرهای همه به می‌گساری وابسته است. تو نیز هم عشق را و هم خوشی را از چنگِ مرگ خریدی و به دست آوردی.

برداشت: اگر در گل وفا نباشد و راهی به سوی کمال وجود نداشته باشد، تمام امید و تکیه‌گاه باید بر تو باشد؛ زیرا تو ثبات و پایداری هستی.

برداشت: اگر از زیبایی یوسف یک تکه از چهره‌اش را ببرند، تو چندین بار روح و عقل خود را از دل جدا کرده‌ای.

برداشت: اگر کسی از پلیدی و آلودگی فرار کند، حتی اگر دو فرسنگ هم دور شود، بوی آن آلودگی به او می‌رسد و او را رها نمی‌کند.

برداشت: کسی که به خاک می‌پیوندد و آرام آرام از آلودگی‌ها رهایی می‌یابد، مانند سبزه‌ای پاک می‌شود که با دمیدن روح، زندگی را به خود می‌گیرد.

برداشت: ای دل! به سوی آسمان پرواز کن و به دشت خدا برو. به چمنزار حیوانات بپرداز، مانند کسی که مدتی در آنجا چرا کرده است.

برداشت: تو انتظار نداشته باشی که به چیزی که در آن هیچ امیدی نیست، دست یابی. چون از ناامیدی اولیه‌ات به این نقطه آمده‌ای.

برداشت: سکوت کن و بگذار خداوند به تو الهام کند، چرا که او همان کسی است که قفل‌ها را می‌سازد و کلیدها را نیز به دست می‌دهد.