غزل شمارهٔ ۲۸۱۹

برداشت: اگر او ماه من بود، شب من به روز تبدیل می‌شد. اگر او با من باشد، همه را از راه خود منحرف می‌کرد.

برداشت: اگر او به خاطر مستی چهره‌اش را به دست بگیرد، عقل و درک از کجا به سراغش می‌آید و خوب و بد را از کجا تشخیص می‌دهد؟

برداشت: اگر او زیبایی خود را در مقام بی‌پایان نشان دهد، در آن صورت حتی کوه احد هم شاد و سرمست از یکتایی خدا خواهد بود.

برداشت: اگر باغی وجود نداشته باشد که در آن میوه‌ها به بار نشسته باشند، چگونه می‌توان میوه‌های تازه را در سبد پیدا کرد؟

برداشت: سبد به شما می‌گوید که خود را رها کن و به سمت باغ نهانی برو. اگر این حرف را نمی‌زدی، هیچ کس به تو کمک نمی‌کرد.