غزل شمارهٔ ۲۸۱۸

برداشت: ای محبوب، چون تو فریبنده‌ای، همه‌کس را به خود می‌کشی. ای عشق، به‌سان جان، دل آگاهان را نیز به بازی می‌گیری.

برداشت: در سحرگاه، تو مانند ماه زیبا و دلربا وارد مکان نوشیدنی می‌شوی و با زیبایی خود، بت و معابد را به آتش می‌کشی و دل‌ها را به خود جلب می‌کنی.

برداشت: دل آشفتگی تو را نگیرد و خرد و اندیشه‌ات را به خواب نبرد؛ بدان که نرگس‌های خوابیده، همه در واقع بیدار و آماده فریب دادنند.

برداشت: از اندوه تو، گله گوسفند با گرگ کنار می‌آید و هر سه، یعنی گله، گرگ و شبان، در یک لحظه فریب می‌خورند.

برداشت: چه کنم با جان و بدنم؟ چه کنم با قدرت تنم؟ که تو ای زورمند جهانی، همه را به بیماری و فریب مبتلا کرده‌ای.

برداشت: ای قمر زنگی، تو شب را به زیبایی و روشنی خود روشن می‌کنی و نگاه همه‌ی کسانی که در تاریکی مانده‌اند را به جذبه و دلفریبی خود جلب می‌کنی.

برداشت: اگر به همه گوش بدهی و شنیدن را به آن‌ها یادآوری کنی، و همچنین اگر به آن‌ها کمک کنی تا چشم‌هایشان را باز کنند و حقیقت را ببینند، می‌توانی آن‌ها را به درک و آگاهی بیشتری برسانی.

برداشت: تو آن کسی نیستی که با فریب و دورویی از دیگران چیزی به‌دست بیاوری. تمام لطف و نیکی تو در بخشش و ایثار نهفته است.

برداشت: تو در این تیرگی‌ها با لطف و محبت خود، نیکی و دیانت را نجات می‌دهی و با فریب دادن کژی‌ها و زشتی‌ها، به سمت زیبایی و شکوفایی راه می‌کنی.