غزل شمارهٔ ۲۸۱۷

برداشت: دوست من، نگذار که دیگران درباره تو صحبت کنند و تو نیایی. اگر تصمیم به آمدن گرفتی، زودتر برو تا دیگران نتوانند تو را ببینند.

برداشت: ای چشم من، تو نور من هستی، روزی که دلم می‌خواهد بخواهم و با شوقی بی‌پایان بگریم. چرا که تو به مانند کوه طور، به من نور می‌دهی. حالا تو کجایی؟

برداشت: اگر دشمن به تو بخندد و در تلاش باشد که به تو آسیب بزند، تو هم اگر به قاصد خشمگین شوی، بهتر است که دست از عصبانیت برداری.

برداشت: به تو قسم خوردم که از این راه تغییر نخواهم کرد و به طرز دیگری رفتار نخواهم کرد، به خدا و به مقام الوهیت.

برداشت: ای دوست، چراغی روشن کن که نورش از ستاره و آسمان بهتر باشد. همچنین، ای دوست، پزشکی را بیاور که برای هر دردی دارویی داشته باشد.

برداشت: دل خراب و پریشان من، حتی اگر جغدی وارد شود و تصویر تو را بر آن بزند، همچنان آن جغد همسر تو خواهد بود.

برداشت: یک گروه غمگین می‌شوند و یک گروه دیگر شادی می‌کنند، اما در عشق تو، تمامی راه‌ها مسدود می‌شود و تو به نوعی به آنها لعن و نفرین می‌کنی.

برداشت: هرچقدر هم که قوی و نیرومند باشی، اگر در خشم به دشمن حمله کنی یا از او عقب‌نشینی کنی، در نهایت تو هم بخشی از جمع ما هستی.

برداشت: عشق به خوبی و بدی اوضاع و احوال حساس نیست و از خانه دل خارج نمی‌شود. عشق واقعی داستانی عادی نیست، بلکه حالتی رفیع و بلند است.

برداشت: وقتی درد من درمان شد و بی‌وفایی به وفا تبدیل شد و زمین به آسمان پیوند خورد، نمی‌دانم چه باید بکنم که این بقا طعمه‌ای است برای من.

برداشت: زیبایی سحرآمیز چشمان محبوب چه چیزی است که می‌تواند جهان را برای مردم عادی و هم برای عارفان، مانند یک باغ سرسبز و دلپذیر تبدیل کند؟

برداشت: عزیزم، این ناز و کرشمه را کنار بگذار و یک لحظه به ما نگاه کن. کمی از فریب و نیرنگ دست بردار، این همه مکر و فریب چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: ساکت باشید تا او لبان شیرینش را بگشاید، که در آن صورت هر دو جهان را همچون خضر در زمان سقا نوشیدنی خواهد کرد.