غزل شمارهٔ ۲۸۱۴

برداشت: خنک زمانی که رحمت الهی بر دل عاشقان ببارد و همچنین از خوشی و طراوت بهاری روح انسان را نوازش کند.

برداشت: این لحظه خوشی است که بگویی بیاید، عاشق بیچاره‌ای که نگران شماست و در دلش از دیگران خبری ندارد.

برداشت: در آن لحظه‌ی دلپذیر که او به آغوش تو بیفتد و تو از او بپرسی که چه چیزی از تو می‌خواهد، ای معشوقی که در عشق مست شده‌ای.

برداشت: خوب است وقتی که آن ساقی مجلس صدا بزند و با باده در دستش به مهمانی بیاید.

برداشت: اجزای بدن ما از شادی و سرخوشی آن باده باقی می‌شوند و این بدن که در پی خوشی و لذت است، از غم و زحمت‌کشی دور می‌افتد.

برداشت: بهترین لحظه زمانی است که محبوب از سر مستی، از ما تقاضا کند تا از زیبایی‌های بهشت بهره‌مند شویم و ما با کمال میل این پیشنهاد را بپذیریم.

برداشت: زمانی خوش و دلپذیر است که از شوق و عشق تو، دل بیچاره‌ام تحت تأثیر قرار گیرد و به خاطر تمایل به حلقه‌ای از زلف تو، به هیجان بیفتد.

برداشت: خوشا آن لحظه‌ای که بگویند من عاشق تو نیستم، و تو خود بگویی که برویم و هر چه را که کاشته‌ای، برداشت کن.

برداشت: لحظه‌ای را تصور کن که شب جدایی به پایان می‌رسد و خبری خوش از آن می‌رسد. در آن لحظه، وقتی که سلامی از طرف نور بهاری به تو می‌رسد، احساس خنکی و راحتی می‌کنی.

برداشت: خوشا آن لحظه که ابر رحمت تو در آسمان ظاهر می‌شود و از آن ابر، جواهر محبتت بر زمین بریزد.

برداشت: این زمین آب بیشتری از آن ریگ سیاه جذب کرده و به خود می‌گیرد؛ اما هیچ نشانی از کثیفی و غبار در خود ندارد.

برداشت: عشق با جام‌ها و نوشیدنی‌ها بر ما وارد شد و آثار مستی بر ما نمایان شد که گویی محبوب ما در حال پنهان شدن است.

برداشت: سخنی مانند امواج دریا به حرکت درآمده و جواهرات را پخش می‌کند. اگر این حقیقت را درک کنی، باید اقدامات لازم را انجام دهی و اجازه ندهی این حقیقت نادیده باقی بماند.