غزل شمارهٔ ۲۸۱۲

برداشت: ای زبان و دهان ناپاک، از کجا تغذیه می‌کنی و این نوشیدنی که تو را تسخیر کرده، از کجا به دست آورده‌ای؟

برداشت: به چه شکلی توانسته‌ای از تاریکی عبور کنی و با چه پای‌هایی به راهی بی‌هدف قدم گذاشته‌ای؟

برداشت: با کدام دست، اتفاقات زمانه را از زیبایی چهره‌ات دور کرده‌ای؟

برداشت: تو بارها و بارها در زندگی‌ات سختی‌ها را تحمل کرده‌ای و انگار که بارها از نو آغاز کرده‌ای، مانند اینکه جانت را فدای دشواری‌ها کرده‌ای.

برداشت: تو در تلاش‌های فراوان و امتحان‌های سخت مانند مسی ذوب شده، بارها آزمایش شده‌ای و در نهایت مانند مس، فرسوده و ضعیف گشته‌ای.

برداشت: تو نه تنها بر آتش پرواز کردی و بال و پر خود را سوزاندی، بلکه بر آسمان نیز پاهایت را به‌سختی می‌فشاری.

برداشت: به نظر می‌رسد که تو به مشغله‌ها و حواشی زندگی اهمیت نمی‌دهی و از آن‌ها دوری می‌کنی. در واقع، چون تو فردی متعالی و اهل باطن هستی، هیچ کثیفی یا آلایشی به تو نمی‌چسبد و از صافی و پاکی برخورداری.

برداشت: چشم‌هایت را به سمت ما باز کن و در نهایت یک پاسخ به ما بده. از عمق دریاچه‌ی دانش، چیزی خالص و روشن را به ما نرسانده‌ای.

برداشت: گفت جانم که به خاطر لطف‌ها و محبت‌های کسی که در زمان خود، بزرگ و مورد احترام است، تو راه خود را در زندگی گم کرده‌ای.

برداشت: اگر کسی با یک نگاه زیبا و دلنشین تو را جذب کند، ای دل سنگی، از میان این نشانه‌ها که به زبان آورده‌ای، چه بسا تجربه‌های دیگری نیز فراتر از این وجود دارد.

برداشت: اگر بی‌درمان و بدون تدبیر باشی، ممکن است در گذر زمان به ارزش و زیبایی یادگاری بی‌نظیر تبدیل شوی، شبیه سنگی که به مرور زمان به یک گوهر باارزش تبدیل می‌شود، حتی اگر خودت متوجه ارزش وجودی‌ات نباشی.