غزل شمارهٔ ۲۸۱۱

برداشت: از محبت و توجه به شمس دین، متوجه می‌شوی که این دیوانگی، با اینکه در کنار خویشاوندان هستی، حالتی از بیگانگی را در تو ایجاد کرده است.

برداشت: حیوانات وحشی در بیابان به خاطر جاذبه‌ای که از خانه‌ی او دارند، نمایان و ناشناس گشته‌اند و از زندگی در طبیعت دور شده‌اند. صدها نفر در خانه‌اش به خاطر این جاذبه از آسایش خود در بازار و جامعه بی‌خبرند.

برداشت: برخی احساسات و صفات انسانی مانند عقل، شرم، فهم، تقوا و دانش، همه به یکباره تحت تأثیر جدایی او قرار گرفته‌اند، گویی که مانند صاعقه‌ای سخت و ویرانگر، این جدایی بر آن‌ها تاثیر گذاشته و به طور کامل آن‌ها را از کار انداخته است.

برداشت: من از شعله عشق او خواستار تکه‌ای نان بودم. او گفت: بنویسید تا نشانه‌ای از پروانگی‌ام باشد.

برداشت: ای کسی که به عشق تو، قلعه‌های دل به راحتی شکسته می‌شود و این همه عشق و احساس، از مردانگی تو سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: خدای بزرگ دین، هزاران گنج و نعمت در خاک هست، اما برای عاشق بیچاره‌ای مثل من، فقط یک قسمت کوچک از آن اهمیت دارد!

برداشت: ما صدای بلندی را در آسمان بلند می‌اندازیم، اما من در عشق تو ثابت و پابرجا هستم.

برداشت: به عقل گفتم که بین روح و محبوب تفاوت قائل شود، اما او آنقدر در این موضوع سردرگم شده که باعث شده شانه‌هایش به‌هم بریزد و حرف‌های بی‌معنی بزند.