غزل شمارهٔ ۲۸۰۵

برداشت: خوشا وقتی که انسان لذت ببرد و خوشحالی کند، و خوشا وقتی که مشاهده کند چیزی را که به اصل و ریشه خودش مربوط است، زیرا هر جزئی از آن در حقیقت به خود آن ریشه مربوط می‌شود.

برداشت: هر جا که برود، نوشیدنی خوشی در دستش خواهد بود و هر جا که نگاه کند، زیبایی جذابی را خواهد دید.

برداشت: اگر دلدار سنگی سخت مثل خارا بویی از لعل خود بدهد، جان انسان آن را می‌پذیرد و سنگ خارا می‌تواند بیدارش کند.

برداشت: یک دزدی نوشیدنی از لبان معشوق من به سرقت رفت و بنابراین من در عشق آن لب، به فردی میخواره تبدیل شدم.

برداشت: صبح زود وقتی که به راه دیر می‌رفتم، یک راهب را دیدم که هم به درد من آشنا بود و هم در کارها تاثیرگذار بود.

برداشت: دوستی با نیک‌خویی، یک جام شراب پیش من آورد که باعث شد جانم از آن شراب به حالت مستی و بی‌خودی برود.

برداشت: در میان حالت‌های عشق و حیرت، شمس‌الدین تبریزی به دنبال راهی برای بیچارگان بود تا به محبوبیت و وصال خود برسند.