غزل شمارهٔ ۲۸۰۳

برداشت: ای ساقی، آنگونه که عقل‌ها دیوانه شده‌اند، گویی همه در یک جا جمع شده‌اند. پیاله‌های دیوانگی پر از خون است.

برداشت: صدها هزار خانه وجود دارد که در آتش سوخته و تشنگان، هم مرد و هم زن، به شکل شجاعانه‌ای دیوانگی را تجربه کرده‌اند.

برداشت: ما دو سر داریم همچون یک شانه زیرا که زنجیر زلف او به شانه دیوانگی ما می‌زیبد و شایسته است. (شانه‌های چوبی قدیمی در دو سو دندانه داشته‌اند)

برداشت: در این شمع، نمی‌توانی ببینی که هر لحظه پروانه‌ی دیوانگی از عشق به سوی آن می‌آید.

برداشت: جان و دل چون به داستان دیوانگی و حیرت عشق آشنا شدند، دیگر از دو جهان هیچ نمی‌شنوند.

برداشت: جان‌، کفش‌های سخت و محکم را در راه او پاره کرد و دیوانه‌وار رفت، از آن‌روز که آتش عشق در دلش شعله‌ور شد.

برداشت: عقل نیز با کلیدی آتشین برای طلب آمد‌، اما کلید او هیچ دندانه‌ای از دیوانگی نداشت.

برداشت: وقتی که عقل از شخصیت شمس تبریزی شگفت‌زده و حیران شد، دوستان و همراهانش به دیوانگی و جنون افتادند و ما نیز عاشق این جنون شدیم.