غزل شمارهٔ ۲۸۰۲

این غزل درباره‌ی عشق و درد و غم دلداده است. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که حداقل کمی به او توجه کند و او را نادیده نگیرد. او از ساقی می‌خواهد که از غم او بکاهد و از مطرب می‌خواهد تا داستان عشقش را بگوید. شاعر تأکید می‌کند که اگر دیگران از او بد گفتند، او تنها نگرانی و احساس دل‌تنگی خود را ابراز کرده است. او به زیبایی و خوبی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود زیبایی‌اش، بعضی اوقات ترش‌رو است. در نهایت، او احساسات عمیق و درد دلش را به تصویر می‌کشد و به وجود خون دلش اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی غم و ناراحتی عاطفی اوست.