غزل شمارهٔ ۲۸۰۱

برداشت: عاشقان دچار حسی از عشق و اشتیاقند که به شدت در دلشان شعله‌ور است، و این شعله نه تنها نمایان نیست بلکه به نوعی در عمق وجودشان وجود دارد. این آتش عشق، در واقع موجب آزمایش و سنجش مردان واقعی می‌شود.

برداشت: آتش عشق و محبت در دل مردان، همچون داغی است که بر دل آن‌ها نشسته است. عشق، چنان سلطانی است که در دل‌های آن‌ها نشسته و دور او را شعله‌های آتش فرا گرفته است.

برداشت: خورشیدش در دل هر عاشق می‌تابد و ما همچون ذراتی از آتش، در این پریشانی گم شده‌ایم.

برداشت: ای عاشقان، بیایید که عشق‌، سفره‌ای گسترده است، و برای کسانی که در آتش عشق می‌سوزند، بر سر آن سفره، آتش دیگری فراهم کرده است.

برداشت: تصویر این آتش به آسمان تابید و در هر سو ستاره‌ها بر دایره‌ی آسمان شعله‌ور شدند.