غزل شمارهٔ ۲۷۹۸

برداشت: در دو چشم من جای بگیر ای کسی که وجودت برای من عزیزتر از خودم است، تا بتوانم ماه را به تو نشان دهم، زیرا تو از ماه هم روشن‌تر و زیباتری.

برداشت: وارد باغ شو تا به خاطر زیبایی و دل‌انگیزی‌اش، حرمت گل‌ها شکسته شود، زیرا این باغ از صد باغ و گلشن دیگر زیباتر و دل‌انگیزتر است.

برداشت: تا زمانی که درخت سرو به خاطر زیبایی آن تو، قامت خود را پنهان کند و گل سوسن هم از شرم، زبان به دهن گیرد، که تو خود زیباتری از سوسن.

برداشت: وقتی مهربانی و محبت در وجودت جاری است، مثل موم نرم و قابل انعطاف می‌شوی، اما زمانی که از خود ناز و خودپسندی نشان می‌دهی، به سختی و استحکام آهن تبدیل می‌شوی.

برداشت: ای عزیز، مانند آسمان پرخاشگر نباش، زیرا اگر این‌گونه باشی، ناز و نوازش تو باعث می‌شود که مانند زمین نرم و تسلیم شوی. اگرچه تو همچون اسب آسمانی هستی، باید احتیاط کنی.

برداشت: حمزه در هنگامه جنگ، زره خود را به کنار انداخت، زیرا روح او از هزاران قلعه و زره به مراتب نیرومندتر بود.

برداشت: به همین خاطر، هر جایی که خلوت و آرام باشد، روزن و راه‌های ورود نور را مسدود کرده‌ام، زیرا برای روشنایی تو، خانه‌ام را بیشتر روشن کرده‌ام.