غزل شمارهٔ ۲۷۹۵

برداشت: تو همان جان و روحی که مانند باغی پر از گل‌های خوشبو، در دل من پنهان شده‌ای. اما اکنون که از من دور شده‌ای و پنهان گشته‌ای، احساس می‌کنم که جانم را از دست داده‌ام.

برداشت: چون آسمان به خاطر تو نورانی است، پس چه چیزی می‌تواند تو را پنهان کند؟ زیرا زندگی تو از وجود تو ناشی می‌شود، بنابراین اگر از وجود خود دور شوی، زنده نخواهی بود.

برداشت: به خاطر شدت غیرت الهی و زیبایی خاص خود، ای پادشاه مردان، تو چنان از دید مردان و زنان پنهان شده‌ای که نمی‌توان تو را مشاهده کرد.

برداشت: ای تو که مانند شمعی، نه مانند آسمان، که از آن عبور کرده‌ای. حالا ببین چه رازی است که در این لگن پنهان شده‌ای.

برداشت: ای سهیلی، خورشید از زیبایی تو تحت تأثیر قرار گرفته و بی‌خیال شده است. ان‌شاءالله که این تغییر تو نشانه‌ای نیک باشد و از خوشی‌های پنهانی برخوردار شده‌ای.

برداشت: مشک تاتاری در هر لحظه به مردم ناز و عشوه می‌آورد، چون سلطانی که از جایی دور پنهان شده است.

برداشت: اگر از ما دور شوی و از همه موجودات، جای تعجب نیست ای ماه، که تو نیز از خودت پنهان شده‌ای.

برداشت: تو آن‌قدر به طور نامحسوسی در زندگی‌های مردم حاضر شدی که حتی از خود پنهان‌کاری‌ات نیز پنهان‌ شده‌ای.

برداشت: شمس تبریزی به چاهی رفته است و تو مانند یوسف هستی که داخل چاه فرورفته. تو آب زندگی هستی، اما وقتی از دست دیگران مخفی شده‌ای، گویی در رسن پنهان شده‌ای.