غزل شمارهٔ ۲۷۸۷

برداشت: ای ماه زیبای من، تو با ویژگی‌های نیکوی خود به شکلی باشکوه، دروازه‌های زیادی از سعادت و خوشبختی را بر آسمان گشوده‌ای.

برداشت: این بیت به نوعی به این موضوع اشاره دارد که ممکن است چیزهایی که به آن‌ها توجه می‌کنیم بزرگ و مهم به نظر برسند، اما در حقیقت، ممکن است از آن‌ها دور شده و واقعیات متفاوتی را در نظر بگیریم. در واقع، این صحبت از اشتباهاتی است که ممکن است در ارزیابی ارزش‌ها و خصوصیات داشته باشیم.

برداشت: افراد مانند زنبورها از عشق تو به پرواز درآمده‌اند و به خاطر عسل شیرینی که از آن عشق به دست آمده، دهان خاکی‌ها را پر کرده‌اند.

برداشت: ای عقل سبک‌سر، تو که از خودت سنگینی و سستی به بار آورده‌ای، تو هم که جان سنگینی داری، خودت را از خویش دور کرده‌ای.

برداشت: خوشحال و آرام با گوش خود به سخنان جاودانی دل و جان گوش فرا داده‌ای، چونکه از بینایان هیچ‌کس سخنان خطا را نشنیده است.

برداشت: در چهره افرادی که از ارزش کمتری برخوردارند، کمتر لبخند زدی و هر شخص بی‌ارزشی را به خاطر ضرورت‌های زندگی در این جهان ستایش کرده‌ای.

برداشت: از لذت‌های مادی بی‌نیاز باش و در شیرینی‌های درون خود شیرین و خوشایند باش، زیرا تو به‌گونه‌ای هستی که از خوبی‌ها و خوشی‌ها بهره‌مند شده‌ای.

برداشت: ای کسی که تمام معناها را در خود تو دیده‌ام، تو خود به راستی بیشتر از تمام معانی هستی، زیرا که دو صد برابر از آنچه ادعا کرده‌ای، نشان داده‌ای.

برداشت: ای کسی که در پی پیدا کردن کسی چون شمس تبریزی هستی، تو نیز روزگاری را سپری می‌کنی و در حال غم و اندوهی بی‌فایده به سر می‌بری.