غزل شمارهٔ ۲۷۸۶

برداشت: به تو می‌گویم که نمی‌دانم این محبت و زیبایی که به من داده‌ای از کجا آمده است، اما می‌دانم که واقعاً جان‌بخش و زندگی‌افزا است.

برداشت: شرق و غرب مانند ابرها به هم وابسته‌اند، زیرا خورشید که نورش از خداست، بر هر دو می‌تابد و آنها را به هم نزدیک می‌کند.

برداشت: افراد با چهره‌های خیره را از مسیر و مقصدشان نپرس، زیرا تو آتش بزرگی را به سوی آنها آورده‌ای.

برداشت: اگر کسی بعد از این همه تلاش و کوشش برای زندگی و بقا، جانش را از دست بدهد، واقعا احمق است.

برداشت: به طور تصادفی و با تقدیر، عاشقان نگران نیستند؛ زیرا تقدیر تحت تأثیر قرار گرفته و با قضا در هم آمیخته شده است.

برداشت: دل ما از خوشحالی تو گنجایش ندارد و در این بدن نمی‌گنجد، زیرا تو این زیبایی را برای ما به ارمغان آورده‌ای که جان‌افزا است.

برداشت: شمس تبریزی، تو به من آسیب رساندی و می‌دانم که از دل هر آسیب، صدوفا و محبت بیرون آورده‌ای.