غزل شمارهٔ ۲۷۸۱

برداشت: ای ساقی، وقتی که بر خاک ما می‌ریختی، اگر نمی‌گشتی به جنون ما، پس چرا می‌ریختی؟

برداشت: ای ساقی، لطف تو کجاست؟ همان روز که مانند آفتاب بر ذرات نور می‌پاشیدی و باعث شادی و رقص آن‌ها می‌شدی.

برداشت: وقتی بر لب خود دست می‌گذاری، نشان از خاموشی و سکوتی دارد که به من می‌گوید، بگذار او خودش بگوید که چرا آن جرعه‌ها را برای ما می‌ریختی.

برداشت: جنید را مورد اذیت قرار دادی و در عوض گفتی آیا چیز دیگری هم هست که به آن افزوده شود؟ بایزید از هر طرف در حال رنج کشیدن بود.

برداشت: از اولین لحظه‌ای که آدم بر زمین آمد، روحی به او بخشیده شد و مانند جبرئیل که از آسمان می‌ریزد، وجود او در دنیا تجلی پیدا کرد.

برداشت: تو در انتخاب دلسوزان و راست‌گویان دقت می‌کردی، اما وقتی رحمت به حالت مستی درمی‌آمد، بی‌هوا بر سر حق و ناحق می‌ریختی.

برداشت: اگر جانم را به نان می‌فروختم، به خاطر نانی که به تو می‌دادم، نه به خاطر آبی که از سقا می‌خردی و بر او می‌ریختی.

برداشت: همچون موسی، آتشی را به نمایش گذاشتی که در واقع نوری بود در لباس آتش. تو نور و روشنایی را به پاشید.

برداشت: روز جمعه چه زمانی بود که وقتی ما در کنار هم بودیم، تو آخرین فردی را که جدا می‌کردی، جمع کردی؟

برداشت: در هر لحظه، حضور یک بیگانه در کنار آشنا باعث می‌شد که درد و رنج آن بیگانه به آشنا منتقل شود و این وضعیت نگران‌کننده‌ای بود.

برداشت: ای دل، دلبری آمد که در ملاقاتش، خوشحالی‌اش مانند گلی است که در حال ریزش برگ‌ها به خاطر حیا می‌افتد.

برداشت: آن معشوق دل‌انگیز که در دوری‌اش مانند ابر سنگین، اشک‌هایت را مانند مشک برای دیدنش می‌ریختی، آمده است.

برداشت: ای محبوب، دل مرا ببر و در آب حیات غوطه‌ور کن، آبی که از آن بر پیامبران نازل می‌شد.

برداشت: پیام این بیت به این معناست که اگر پیامبران به عنوان انسان‌های معمولی بودند و از نعمت‌های خاص الهی برخوردار نمی‌بودند، پس هیچ‌گاه نمی‌توانستند این چیزهای شگفت‌انگیز را به وجود بیاورند. درواقع، آنها از مس وجود خود، با بهره‌گیری از علم و بصیرت الهی، کیمیاگری می‌کنند و دنیای جدیدی را خلق می‌نمایند.

برداشت: این دعا را با دعاهای افراد بی‌ارزش یکی نکن، چون وقتی دعا می‌کردی، برای آن‌ها هم دعای بی‌ثمر و بی‌فایده می‌کردی.

برداشت: تلاش‌ها و کوشش‌های ما را با تلاش‌های معمول مقایسه نکن، زیرا این تلاش‌های عادی در نهایت به نابودی و فنا می‌انجامد.