غزل شمارهٔ ۲۷۷۹

برداشت: دسته به معنی مناره است. دسته در لغت به معنای «شبیه دست» است. معماری مناره‌ها به این سبب به شکل دوتایی طراحی شده که بسان دو دست هستند که به سوی آسمان عبادت می‌کنند. (گنبد و گلدسته) در قدیم می‌گفتند: گنبذ و دسته ، یا گنبد و دسته. (در کردی هم گویا دستَه می‌گویند)

برداشت: یک نفر جوان زیبا و خوشبو، در زمان‌هایی که در حال ناز و اداست، به سرعت به دل‌ها نفوذ می‌کند و در زمان‌های آرامش و صلح، با لطافت و آرامش برخورد می‌کند.

برداشت: کودکی با لبانی آبدار و چهره‌ای زیبا، قدی مانند سرو و چشمی پر از شیطنت و شادابی دارد.

برداشت: در کنار او، سازی در دست دارد و با آن نغمه‌ای زیبا می‌زند. صدای دلنشینی که جذابیت خاصی دارد و به دل می‌نشیند.

برداشت: آیا کسی از باغ زیبایی او میوه‌ای دارد؟ یا از گلزار حسن او بویی مانند خوشبوکننده‌ای دارد؟

برداشت: یوسف که به خاطر ارزش و بهایش، شاه مصر را به ورشکستگی کشاند، هر طرف مانند یعقوب، دلی را از غم و اندوه پر کرده است.

برداشت: به کسی که نشانه یا نکته‌ای را به من بدهد، مژدگانی می‌دهم و جان شیرینم را به او هدیه می‌کنم.