غزل شمارهٔ ۲۷۷۸

برداشت: ای خداوندی که درد و رنج را برطرف می‌کنی، تو در دل رحمت و لطف، همچون جان پنهان و نادیده‌ای هستی.

برداشت: تو بندگان را از شدت ستم و سختی به زاری واداشتی، همانطور که یک خریدار به صدای نالیدن و التماس کردن توجه می‌کند.

برداشت: همه کسانی که به درمان نیاز دارند، در واقع درمان آن‌ها به خاطر توست. درد و دارو از وجود تو نشأت می‌گیرد، بدون شک تو همان درمان هستی.

برداشت: دردهایی که انسان را به درگاه مردم می‌برد، همان حجاب‌هایی است که از ابتدا تا انتها وجود دارد.

برداشت: هر جا که کار و تلاش متوقف می‌شود، تو باید آرامش و صبر داشته باشی، و هر جا که نور و روشنایی پیدا شود، آن درخشش از وجود توست.

برداشت: ناله و فریاد بخشی از خستگان را می‌شنوم تا به آرامش برسند. وقتی به حقیقت نگاه می‌کنم، می‌بینم که درد ما باعث ناله و گله‌گذاری توست.

برداشت: تو در واقع همان کسی هستی که در اینجا می‌گوید تو هستی. تو در تمام موقعیت‌ها و رقابت‌ها، چه در بازی گوی و چوگان چه در تماشای این میدان، حضور داری.

برداشت: شخصی این مطلب را انکار می‌کند و دلیل آن را به وسوسه‌های درونی خود نسبت می‌دهد و برای تو دلایل مختلفی را مطرح می‌کند.

برداشت: آن شخص می‌گوید که وقتی زین را برمی‌دارد و صحبت می‌کند، روح او در درونش به شدت می‌ترسد و از این وضعیت هراسان می‌شود.

برداشت: با یک اندیشه می‌توانی غم و درد زندان را به شادی و سرسبزی تبدیل کنی. این به خود تو بستگی دارد که رنج‌های زندان را احساس کنی یا لذت‌های یک بستان را.

برداشت: یکی از آن‌ها را به کاری گرایش داده‌ای و آن دیگری را از آن کار به دور کرده‌ای؛ تو باعث تفرقه و اختلاف آن‌ها شده‌ای.

برداشت: این بیت به توصیف رابطه‌ای میان محبوب و معشوق می‌پردازد. در آن، محبوب به عنوان شخصی زیبا و دلربا معرفی می‌شود که توجه و دل را به خود جلب می‌کند، در حالی که طرف مقابل به عنوان شخصی ناپسند و نامطلوب توصیف می‌شود. در اینجا اشاره‌ای به تأثیر چشم و دل بر روی افراد و جهتی که به سوی محبوب می‌نگرند، وجود دارد.

برداشت: تو با مهارت و زیبایی زیادی می‌توانی بسیاری از نقش‌ها را طراحی کنی، به گونه‌ای که گویی صاحب‌امتیاز آن‌ها هستی، در حالی که خودت در واقع به دام آن نقش‌ها افتادی و آنها هستند که تو را در خود گرفته‌اند.

برداشت: این بیت به نوعی از تأثیرات و مراتب مختلف زندگی اشاره دارد، جایی که دلالت می‌کند بر این که همه چیز به نوعی از نوشته‌ها و سرنوشت‌های مقدر شده ناشی می‌شود. همچنین می‌تواند به ارتباط بین انسان‌ها و نقش‌هایی که در جامعه ایفا می‌کنند اشاره کند؛ چه به عنوان بنده، خدمت‌گزار یا حاکم. در واقع، زندگی و تجارب انسان‌ها به عنوان خط‌کش‌های مختلفی تعریف می‌شود که بر اساس آن‌ها می‌توان مسیر زندگی را ترسیم کرد.

برداشت: چهره ما مانند خانه‌ای است که روح ما مهمان در آن است و جان‌ها مانند سایه‌ی تو هستند که روح آن مهمان در درون توست.

برداشت: دست‌های ما را در پی انجام طاعت دراز می‌کنیم و چشمان‌مان را در انتظار ایمان قرار می‌دهیم، به امید اینکه تو خود ایمان‌داری و می‌توانی آن را به ما نشان دهی.

برداشت: دست لطف و محبتت را بر سر ما بگذار، نه به خاطر این که ما از تو طلب داریم، بلکه به این دلیل که ما به وجود تو افتخار می‌کنیم و به تو وابسته‌ایم.

برداشت: در حالت غفلت و بیداری ما، تو در حال انجام کار هستی و ما غافل هستیم. اما بی‌آنکه بخواهیم فضولی کنیم، تو همیشه هوشیار و آگاه هستی.

برداشت: توبه کردن در حضور تو بیهوده است و شکستن عهد و پیمان، خود آسیب بیشتر به روح‌ها می‌زند. این عهد و پیمانی که با تو بسته شده، ارزشی بسیار دارد.

برداشت: تو روح‌ها را مانند طلا و مس و عقیق پرورش می‌دهی، اما وقتی که جواهرات با هم مخالف شوند، شگفت‌انگیز است که چطور تو معدن آن‌ها هستی.

برداشت: روز به ما صفات و ویژگی‌های خود را می‌دهد و تا شب که می‌رسد، این صفات از ما به تو منتقل می‌شود. تو هم از مواهب و ویژگی‌های ما بهره‌مند می‌شوی.

برداشت: از صبح تا شب به یکدیگر محبت و رحمت می‌ورزیم و در شب، تمام رحمت‌ها به سوی تو به عنوان خیرخواه و رحمان می‌جوشد.

برداشت: کجا هستند پادشاهان دنیا اگر تو در این ایوان هستی؟ پس به یقین می‌دانیم که تو در اینجا وجود داری.