غزل شمارهٔ ۲۷۷۵

برداشت: پرنده دل را در صورتی به پرواز در آور که فقط در فضای بی‌خود بودن باشد و شمع جان خود را فقط در خانه بی‌خودی روشن کن.

برداشت: خداوند به عاشقانش روشنایی و رحمت عطا کند تا سایه‌ی عشق و بی‌خودی بر همه جا افکنده شود.

برداشت: اگر عاشق باشد، حتی اگر هزاران نعمت و خوشی را ببیند، هیچ چیز نمی‌تواند او را جذب کند؛ جز رنج و درد ناشی از عاشق شدن.

برداشت: به خودت نگاه کن و ببین که چگونه خود را به خطر انداخته‌ام، از خوشی‌ها و لذت‌هایی که در حالت از دست دادن خود تجربه کرده‌ام.

برداشت: اگر کسی جان و جان‌های بسیار خود را در راه عشق و برای رسیدن به حالت بی‌خودی فدای کند، چه ارزشی دارد؟

برداشت: ای عاشقان، کمتر در کنار افراد غمگین بنشینید، تا اینکه مشکلی در خلوص و صفای حالت بی‌خودیتان به وجود نیاید.

برداشت: با کسانی دوست شو که عاشق هشیاری و آگاهی هستند، تا بتوانی زیبایی‌ها و لذت‌های وفاداری در حالت بی‌خود و عاشقانه را درک کنی.

برداشت: وقتی که به بیهوده‌گی پی ببری، بزرگی و مقام تو بر باد خواهد رفت؛ زیرا بزرگی و مقام تنها در سایه‌ی بی‌خودی و بی‌انگاری معنا پیدا می‌کند.

برداشت: ظاهر شدن بر دشمنان و نشستن بر throne سلطنت لذتی دارد، اما این لذت در برابر بی‌خود شدن و از دست دادن جان هیچ ارزشی ندارد.

برداشت: اگر می‌خواهی شمس تبریزی به خانه‌ات بیاید، دل و جانت را از خودت خالی کن و از خودخواهی کنار برو.