غزل شمارهٔ ۲۷۷۳

برداشت: با دوستت مدارا کن تا جایی که می‌توانی، تا در تنهایی و مشکلات نمانی.

برداشت: اگر بخواهی به آب حیات برسی، باید با شرایط و خواسته‌ها هماهنگ شوی.

برداشت: با وجود اینکه همراه یار خود هستی، باید خود را فراموش کنی و نشانی از خودت نداشته باشی.

برداشت: اگر بار سنگینی به تو بدهند، ای جان، آن را تحمل کن و این سنگینی را بپذیر.

برداشت: ای دل، بیش از این ظاهر را قبول نکن، چرا که مانند آب در حال جاری بودن است.

برداشت: جاوید مدرس :تفسیر مکن اگر از جنس رحیق جان هستی از صورت بگذر اگر اهل معنی هستی

برداشت: به دل و جان در جمع حضور پیدا کن، زیرا آنجا فضایی شاداب و همراه با دوستان آسمانی است.