غزل شمارهٔ ۲۷۷۲

برداشت: تو که خواب مرا بر هم زدی و رفتی و گوشه‌ای نشستی.

برداشت: تو ما را در دام خود اسیر کردی و ما به این بندگی تن دادیم، اما خودت از این دام آزاد شدی.

برداشت: هیچ چیزی جز چنگال تو وجود ندارد که ما را به کفر و ایمان بکشاند. ای خدا، چه بسا که این کار دست‌هایی دیگر را به سوی خود جلب کند.

برداشت: اگر خواب و آرامش از من برود، هیچ نگران نیستم چون که تو در کنارم هستی و این برای من کافی است.

برداشت: وقتی که تو برای عاشقان خود ساکی هستی، باقی عمر ما را با شادی و سرمستی پر کن.

برداشت: ای تو که جلوه‌ای از روح و جان هستی و زیبایی تو بازار بتان را می‌شکنی.

برداشت: وقتی که در ذهن ما تنها تصویر تو وجود دارد، پس پرستش این تصویر ضروری می‌شود.

برداشت: عقل تو دومین و نفس تو نخستین است، که آمده‌ای تا ما را از بالا به پایین منحرف کنی.

برداشت: این تصور که من از تو دارم، واقعی نیست و به خود تو مربوط نمی‌شود. تو همان‌طور که هستی، وجود داری.