غزل شمارهٔ ۲۷۷۰

برداشت: به چهره‌های زیبا نگاه کن که مانند زعفران هستند و از درد خود نشانه‌ای می‌دهند.

برداشت: شهری را ببین که از مشکلات و رنج‌ها مثل باغی در فصل پاییز ناراحت و غمگین است.

برداشت: این رنج ناشی از غم جدایی است که به خاطر قدرت و عظمت فرمان آسمانی به وجود آمده است.

برداشت: نگرانی این است که آسمان از شعله‌های آتش و فریادهای پنهانی تیره و تار شود.

برداشت: به یکباره دوزخ را ببین که از دل شادی‌ها سر می‌زند و نمایان می‌شود.

برداشت: شور و هیجان روح در همه جا به گوش می‌رسد، ای کسی که بی‌یار و یاور هستی، آیا این را می‌دانی؟

برداشت: فرمودند که این جدایی و دوری موقتی است، ولی درد جدایی ابدی و همیشگی است.

برداشت: خدایا، چه می‌شود اگر تو ما را از هر دو جدایی نجات دهی؟

برداشت: این جمله به این معناست که من حرفی برای گفتن ندارم و دیگر نمی‌توانم صحبت کنم، حال اگر تو توانایی‌اش را داری ادامه بده و صحبت کن.