غزل شمارهٔ ۲۷۶۸

برداشت: ای ساقی، انصاف بده! من از اینجا رفته‌ام، تو از کجا آمده‌ای؟

برداشت: اگر بنده بگویم که چه چیزی درست نیست، می‌ترسم که بگویم تو خدا هستی.

برداشت: تو که سکوت می‌کنی و حرف نمی‌زنی، پس چگونه می‌توانم راهی برای بیان احساساتم پیدا کنم؟

برداشت: اگر مرا فشاری مثل انگور، به خاطر عشق‌ات نیست، بلکه تنها یک دردسر برای تو هستم.

برداشت: اگر از تو چشم بپوشم، در واقع کافر هستم؛ زیرا تو روشنی و نور را به زندگی‌ام می‌آوری.

برداشت: اگر بگویم تو به ما نگاه نکن، باید با دقت به گفته‌هایم توجه کنی.