غزل شمارهٔ ۲۷۶۷

برداشت: اگر دوستت لطیف و وفادار باشد، پس از دل و جان به او تعلق داریم.

برداشت: می‌خواهم که تو ای ماه، در این میان حاضر شوی و بگویی چه زمانی خواهی آمد.

برداشت: چرا از حلقه عشق خود را جدا می‌کنی وقتی که جان تو به زیبایی و لطافت شگفتی می‌بخشد؟

برداشت: ای ماه، به من بگو کی برمی‌گردی و از یار خودت دریغ نکن.

برداشت: برخیز که ما و تو مانند جان یکدیگر هستیم و از راز یکدیگر آگاهیم.

برداشت: در انتها، نه من و تو همدم هستیم، ای ماه، بگو چه وقتی ظهور خواهی کرد؟

برداشت: متوجه باش که ما در نزد خداوند قرار داریم؛ پس به خود بیا و نگاه کن که ما در چه موقعیتی هستیم.

برداشت: بیا تا من و تو در کنار هم به رقص بپردازیم، ای ماه، به من بگو که کی می‌خواهی به آسمان بیایی؟

برداشت: ای جان و جهانی که داری، چرا اینگونه هستی که یار خود را نمی‌بینی؟

برداشت: در گوشه‌ی این اتاق، تویی ای ماه، که با چهره‌ای ناخوشایند نشسته‌ای. از تو می‌پرسم که چه زمانی دوباره به سوی ما خواهی آمد؟

برداشت: حالت چگونه است و دل نازک‌تو چگونه است، و صورت و قامت زیبا و ظریف‌ات چطور است؟

برداشت: می‌خواهم شبانه به رقیب تو تبدیل شوم، ای ماه، بگو که چه زمانی ظاهر می‌شوی؟

برداشت: عالم الهی گسترده و بی‌پایان است و از جایی که ماه در آسمان وجود دارد تا عمق دریاها و موجودات درون آن را شامل می‌شود.

برداشت: هر آنچه که تو بگویی و اراده کنی، اتفاق خواهد افتاد. ای ماه، بگو که چه زمانی امیدواریم تو دوباره ظاهر شوی.