غزل شمارهٔ ۲۷۶۳

برداشت: عشق،勇敢 و فداکار است و تنها یک فرد دارای شخصیت و اصالت است.

برداشت: ای کسی که با هنر و مهارت خود، قلب‌ها را می‌ربایی و زیبایی‌های زندگی را به نمایش می‌گذاری، تو با ویژگی‌های خاص خود دل‌ها را جذب می‌کنی.

برداشت: در اینجا به یک فرد بی‌نظیر و خوش‌سیما اشاره شده که از دنیای مادی جدا شده و در دلی که در آن دوگانگی وجود ندارد، حضور دارد. او به طرز عجیبی تک و بی‌همتاست و از هر دو جهان مادی و معنوی فراتر رفته است.

برداشت: آخر تو چه ویژگی و چه حقیقتی داری که به دور از هر عیب و نقص هستی و از کجای وجود آمده‌ای؟

برداشت: در دنیای اطراف، تعداد زنان کم است، اما عشق و محبت در دل زیاد است و این عشق زندگی را پر از انرژی و نشاط می‌کند.

برداشت: عشق به تو را نمی‌توان با صبر تحمل کرد، اما تو هم در این اشتیاق بی‌صبری نکنی.

برداشت: اگر کسی را که به او آشنایی داری، به خوبی بشناسی، نادیده‌اش مگیر و بی‌توجهی نکن. وقتی که با او آشنا هستی، به دوری و بیگانگی نرو.

برداشت: تا زمانی که ما هستیم، همه چیز شبیه ابری است که در آن ظلمتی وجود ندارد و تو، انسان الهی، در این حالت ما هم هستی.

برداشت: ای جان، در برابر غم او چه دیدی که این دست در دعا به سوی او دراز است؟

برداشت: ای دل، چرا به سرنوشت خود این‌گونه شکایت می‌کنی که به خاطر عشق تو آرزوی درد و رنج دارم؟

برداشت: رفتم تا بفهمم عشق چه ارزشی دارد، گفت که عشق هیچ قیمتی ندارد و نمی‌توان آن را با بهای مادی سنجید.

برداشت: ای کاش در برابر شاه شمس تبریز سر به زیر کنی و به او نزدیک شوی.