غزل شمارهٔ ۲۷۶۰

برداشت: با دل خود صحبت کردم و پرسیدم چرا این گونه است، تا کی باید در عشق بمانم و در کنار آن زندگی کنم؟

برداشت: دل می‌گوید چرا تو هم به این عشق پای نمی‌گذاری تا طعم و لذت آن را بچشیدی؟

برداشت: اگر ارزش آب حیات را درک کنی، پس چگونه ممکن است آتش عشق را نادیده بگیری؟

برداشت: ای که مانند باد سبک و آزاد گشته‌ای، همچون پرنده‌ای با لطافت و زیبایی.

برداشت: وقتی آب به جان می‌رسد، نقش‌هایی که به زیبایی مانند آینه هستند را حفظ می‌کند.

برداشت: هر کسی که درونش بخیل و خودخواه است، فکر می‌کند تو هم مانند او هستی.

برداشت: ای کسی که روح تو از آسمان است، هرچند که به شکل زمینی به نظر می‌رسی.

برداشت: ای عقل ناتوان، تو همانند سرمه‌ای هستی که در چشم‌های یقین وجود دارد.

برداشت: ای لعل زیبا، از کدام معدن به اینجا آمده‌ای که این‌قدر خوش‌رنگ و زیبا هستی؟

برداشت: ای که از تو شرمنده‌ام، در آن لحظه که مانند تیغی پر از کینه هستی، هزار رحمت نازل می‌شود.

برداشت: شمس تبریز، چهره‌ات زیباست و در عمق معنا هم، چه معناهای زیبایی نهفته است.