غزل شمارهٔ ۲۷۵۹

برداشت: می‌گویم که آیا باید درباره لب‌های تو صحبت کنم یا نه، چرا که هیچ قیمتی برای زیبایی لب‌های تو وجود ندارد.

برداشت: ای گفته ما، ما در آن لحظه که همه جا تو هستی و ما نیستیم، برده و غلام تو هستیم.

برداشت: در جایی که من حضور دارم، تنها اشکال و گناه وجود دارد و در جایی که تو هستی، جز بخشش و خوبی نیست.

برداشت: در اینجا تنها به ظواهر و اشکال ظاهری اشاره می‌شود، اما در آنجا به واقعیت و ماهیت وجود پرداخته می‌شود.

برداشت: سیارات در حال حرکت هستند و در کنار آنها مشک‌ها و سقاها نیز به راه خود ادامه می‌دهند.

برداشت: آسیب‌دیدگان مانند ایوب هستند که نه به درمان رسیده‌اند و نه به سلامتی دست یافته‌اند.

برداشت: چشم‌ها همچون چشمان یعقوب، که با وجود عدم بینایی، می‌توانند بی‌نهایت بینا باشند. تو نیز می‌توانی با وجود برخی محدودیت‌ها، قدرت‌های خود را شکوفا کنی.

برداشت: ره‌پویان مانند ماهی هستند که راه‌ها را در نور می‌بینند.

برداشت: به خاطر غیرت و حسادت تو، سکوت کرده‌ام و نمی‌خواهم درباره‌ات صحبت کنم، اما داستان و زیبایی‌ات به جایی خواهد رسید که همه خواهند شنید.