غزل شمارهٔ ۲۷۵۶

برداشت: وصال تو منبع تمام خوشحالی‌هاست، زیرا این شکل‌ها و ظاهرها تنها بازتابی از آن معانی عمیق هستند.

برداشت: یک لحظه مرا رها نکن، زیرا بدون آب، کشتی نمی‌تواند حرکت کند.

برداشت: من نوشته‌ای پر از خطا دارم، اما امیدوارم وقتی تو آن را بخوانی، درست شود.

برداشت: یک یوسف که تنها و بی‌یار است، در مقابلش صد گرگ وجود دارد، اما او همچنان مانند یک شبان به خوبی از خود دفاع می‌کند.

برداشت: هر بار که از تو می‌پرسم حال و احوالت چطور است، با چشمان اشک‌آلود و چهره‌ای زیبا مثل زعفران به من پاسخ می‌دهی.

برداشت: اینکه هر دو علامت برای عموم است، برای تو فرقی نمی‌کند که نشانه‌ای داشته باشی یا نداشته باشی.

برداشت: اگر داستانی را بدون اینکه به زبان آورده شود بشنوی، مانند این است که بدون نوشتن نامه‌ای، به محتوای آن دسترسی پیدا کنی.

برداشت: اگر بدون خواب و آرامش تو به حقیقت نزدیک شوی، می‌توانی در شرایط سخت و بی‌آبی، به حرکت و موفقیت دست یابی.

برداشت: سکوت کن و از ستایش و ناله کمتر بگو، زیرا از غیب به تو گفته شده که هرگز مرا نخواهی دید.