غزل شمارهٔ ۲۷۵۵

برداشت: وقتی عشق در دل انسان رونق می‌گیرد، زیبایی و جذابیتی به وجود می‌آورد که مانند نوری پنهان در آسمان می‌درخشد.

برداشت: می‌بینی که کسی که شکر ندارد، خوب می‌خورد و به دیگران هم می‌دهد. این نشان‌دهنده‌ی مهربانی و سخاوت اوست.

برداشت: به اطراف می‌چرخد و در هر سو که برود، رنگ سبز باغ را مشاهده می‌کند.

برداشت: این بیت به این معناست که اگر تو از مقام و حالت خود بکاهی یا برعکس، در هر صورت، همه‌ی بزرگان و سلاطین زیر سایه‌ی تو قرار خواهند گرفت. به عبارت دیگر، قدرت و ارجمندی تو فراتر از هر تغییر و وضعیت است.

برداشت: اگر من چیزی را بگویم که تو خودت آن را نمی‌بینی، بهتر است سکوت کنم تا خودت به حقیقت آن دست پیدا کنی.

برداشت: زمانی که چشم تو ناگهان به روی شهر بزرگ آن جهان باز شود،

برداشت: مانند نوزادی که تازه به دنیا آمده، با تعجب به اطراف نگاه می‌کنی و همینطور به این نگاه ادامه می‌دهی.

برداشت: تا زمانی که نگاه به آن دنیا بیفتد، چاره‌ای جز قبول این نشانه‌ها نیست.

برداشت: از نور شمس تبریز فرار کن تا تمام معناها برایت روشن شود.