غزل شمارهٔ ۲۷۵۲

برداشت: ای محبوب بی‌معنا، هرگز نمی‌توانم از جان خود غافل شوم.

برداشت: از دوری همدیگر به شدت غمگین و دلگیر شده‌ایم، مانند کاف کوفی که به خاطر مشکلاتش پریشان است.

برداشت: زمانی که به کار خود مشغول می‌شوی و در تلاش هستی، در عین حال باید به خانواده و خانه‌ات نیز توجه کنی.

برداشت: ما را به محبت و دوستی خود آشنا کن، چرا که تو خود سرچشمه مهر و محبت هستی.

برداشت: اسرار به خاطر کشفی که تو داری، روشن شده است؛ زیرا هر نوع کشفی از کشف تو نشأت می‌گیرد.

برداشت: زمانی که ماه در حال خسوف است، تو دیگر آن ماه درخشان نیستی. در حالتی که سایه‌ای بر تو افتاده، نمی‌توانی همانند آن ماهی باشی که در آسمان درخشان است.

برداشت: زمانی که خورشید در کسوف است، تو در واقع همان شمس نیستی که در کسوف قرار دارد.

برداشت: ما همه به نوعی تحت تأثیر تو هستیم، ای مهندس، تو که در خانه‌ای پر از دوستی و محبت سکنی گزیده‌ای.

برداشت: ای تنها دل‌ها، بدانید که این جا برای شما مکانی ترسناک و ناامن است.