غزل شمارهٔ ۲۷۵۰

برداشت: ای جان و جهان، چرا فرار می‌کنی؟ ای بزرگ‌ترین افتخار پادشاهان، چرا دوری می‌کنی؟

برداشت: چرا مرا به کارهایی می‌فرستی که خودت از آنها دوری می‌کنی و پنهان می‌شوی؟

برداشت: وقتی که تیر تو به هدف می‌رسد و به زندگی برمی‌گردی، چرا از این لحظه فرار می‌کنی؟

برداشت: تو گنجینه‌ای از نعمت‌ها و ثروت‌ها را در خود داری، پس چرا از این کمبودها و مشکلات فراری؟

برداشت: ای کسی که نعمت‌هایت هیچ حد و مرزی ندارد، چرا از میان ما دور می‌شوی و گریزی؟ بنشین و در کنار ما باش.

برداشت: وقتی که در حضور عزیزان و دوستانم هستم، دهانم پر از شکر و شیرینی می‌شود. چرا از گفتن و بیان احساساتم فرار می‌کنی؟

برداشت: دنیا به امنیت تو وابسته است، ای کسی که مامن و پناهی. چرا از این امنیت فرار می‌کنی؟

برداشت: دنیا پر از افرادی است که به دیگران آسیب می‌زنند، پس چرا از نجات‌دهنده‌ها و افرادی که می‌خواهند به تو کمک کنند فرار می‌کنی؟

برداشت: سکوت کن، چون همه زبان‌ها به ضرر هستند. چرا به سوی زیان می‌روی؟