غزل شمارهٔ ۲۷۴۲

برداشت: تو که خواب ما را به هم زدی و رفتی و در جایی دیگر نشستی.

برداشت: در دل من همچون ماهی ظهور کردی، وقتی که دل به تو نگریست، از جای خود جست و خیز کردی.

برداشت: چون مانند باغ و گلستان نبودی، چه دلیلی داریم که در این دنیا صبر کنیم؟

برداشت: وقتی که روحی که به وصال و شادابی دست یافته، در غم جدایی و دوری باشد، چه حالتی خواهد داشت؟

برداشت: این خانه چگونه می‌تواند به خانه بودن ادامه دهد در حالی که یکی از ستون‌هایش به خاطر جدایی شکست.

برداشت: تو فکر می‌کنی که به خاطر خوشی و سرخوشی‌ات، از رنج و اندوه رهایی یافته‌ای.

برداشت: در عشق هم زمان‌هایی وجود دارد که معشوق در دسترس است و هم زمان‌هایی که جدایی و دوری پیش می‌آید. این مسیر عشق پر از فراز و نشیب‌هاست، به گونه‌ای که گاهی احساس شادی و گاهی احساس اندوه را به همراه دارد.

برداشت: هر چند از یک سو قدردان خداوند هستی، اما از سوی دیگر درگیر عشق و علاقه به مادیات و ظواهر دنیا هستی.

برداشت: راه‌های زیادی وجود دارد تا به مقصدی برسی که در آنجا به آرزوی خود رسیدی.