غزل شمارهٔ ۲۷۴۰

برداشت: عزیزم، دوباره چه ترفندی میزنی؟ دوباره با نیرنگ‌هایت چه بازی‌ای در می‌آوری؟

برداشت: در هر لحظه به یاد می‌آورم که ای دوست، چرا مرا فریب می‌دهی؟

برداشت: زندگی تو و عمر کوتاه نمی‌تواند همیشه وفادار باشد، پس چرا دوباره خودت را فریب می‌زنی که وفا خواهد کرد؟

برداشت: دل آدمی هرگز سیراب نمی‌شود، حتی اگر به جیحون زیبا نگهبانش قدم بزند. پس اصلاً چه فایده‌ای دارد که با وعده‌های فریبنده او را فریب دهی؟

برداشت: چشم‌های ما در غیاب تو تاریک شده‌اند، تو با چه ترفندی می‌خواهی ما را فریب دهی؟

برداشت: ای دوست، دعا کردن برای ما یک وظیفه است. چرا ما را با دعاهای تو فریب می‌زنی؟

برداشت: کسی را که به او امنیت و آرامش داده‌ای، با ترس و امید چه افسانه‌ای می‌سازی؟

برداشت: تو به من گفتی که به حکم خدا راضی باش، اما چرا به ما فریب می‌دهی در مورد قضا و قدر؟

برداشت: درد ما به گونه‌ای است که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد، پس چرا به ما وعده‌ی درمان می‌دهی؟

برداشت: وقتی که خود را به تنهایی عادت کردی، چرا با حرف‌های خوشایند ما را فریب می‌دهی؟

برداشت: وقتی تو شادی و آرامش ما را زائل کردی، چه فایده‌ای دارد که به ما وعده‌های توخالی می‌دهی؟

برداشت: وقتی که بدون حضور ما به ما توجه می‌کنی و ما را نوازش می‌کنی، دیگر چه لزومی دارد که با خود ما بازی کنی و فریب‌مان بدهی؟

برداشت: ای که با زیبایی‌های خود دل ما را مشغول کرده‌ای، چرا با لباس زیبایت ما را فریب می‌دهی؟

برداشت: سکوت کن، چون فقط تو هستی که می‌خواهیم و دیگران نمی‌توانند ما را فریب دهند.