غزل شمارهٔ ۲۷۳۹

برداشت: ای یار یکتا، چرا مدت طولانی است که خوابیده‌ای؟ ای شاه زمان، چرا هنوز در خواب هستی؟

برداشت: در زندگی‌ام به زیبایی تو وابسته‌ام، ای چراغ روشنایی خانه‌ام، چرا بی‌خیال و غافل از من هستی؟

برداشت: ای کسی که با ابروی کمان‌مانند خود نشانه می‌گیری، چرا چندان در خواب غفلت فرو رفته‌ای؟

برداشت: داستان ما را بشنو که در عشق گشتیم و از این عشق سخن‌ها گفتیم.

برداشت: ما مانند میخی هستیم که بر روی پایه‌ای قرار گرفته و ثابت مانده است. پس در این حالت، هر گونه آسودگی و راحتی برای ما بی‌معنی است.

برداشت: اگر تو در اندیشه‌ات را به سوی آینده بسته‌ای، حالا کمی استراحت کن و شب را به آرامی بگذران.

برداشت: درد و غم را فراموش کن و مانند شمع در میانه جمع بنشین، تا از خوشی و شادی می‌نوشی و لحظه‌ای استراحت کنی.

برداشت: بشتاب که شب قدر فرا رسیده و این فرصت ارزشمند برای عبادت و نیکوکاری است. مبادا در خواب بمانی و از این شب مهم بهره‌مند نشوی.