غزل شمارهٔ ۲۷۳۷

برداشت: مجلس مانند چراغی است که روشنی می‌بخشد و تو مانند آبی هستی که با وجود آن چراغ را خاموش می‌کند و سبب برهم خوردن نور آن می‌گردد.

برداشت: خورشید درخشان است و بر جمعی از انسان‌ها تابیده است. تو در میانه این جمع قرار داری، مانند ابرهایی که در آسمان هستند.

برداشت: بر سر سفره ننشین، زیرا که بدخواهی در کمین است، چنانکه اگر بوی کبابی به مشام برسد، ممکن است در آنجا خبر از کبابی وجود داشته باشد.

برداشت: من در حضور تو قرار گرفته‌ام، اما به جان خود قسم که من فقط یک نگهبان نیستم، بلکه بین ما هیچ مانع و حجاب دیگری وجود ندارد.

برداشت: چون درِ مهمانی نشانه‌هایی دارد، مردم می‌دانند که تو از چه در وارد می‌شوی.

برداشت: تو با سوار شدن بر اسب چوبی و نادانی، در حال حمله و پیشروی هستی.

برداشت: ای عشق، انتخاب کن که هر سه چیز ارزشمند است، یا زهد و پرهیزگاری که طالب پاداشی.

برداشت: با افرادی که بیدار و هوشیار هستند، هم‌نشینی کن و بیدار شو، چون این گروه در حال حرکت و پیشرفت‌اند، اما تو به خواب رفته‌ای.

برداشت: به شمس الدین می‌رسی و در تبریز به راحتی می‌توانی راه را پیدا کنی.