غزل شمارهٔ ۲۷۳۳

برداشت: دریافت تو، جان زندگی و راه نجات ما را می‌سازد و تنها تو هستی که به این حقیقت آگاهی.

برداشت: از چشمانت دور نشو، زیرا که نور وجودت را از دست می‌دهی، و از دل جدا مشو، چون که روح زندگی‌ات در آن نهفته است.

برداشت: وقتی که از نگاه من پنهان می‌شوی، جانم به طور پنهانی ناله می‌کند.

برداشت: من چه کسی هستم که بخواهم به وصال تو برسم، در حالی که تو از روی لطف و احسان خود مرا به سمت خود می‌کشی.

برداشت: ای دل، به سوی میکده نرو، هرچند که دیوانگان در آنجا آزادانه می‌گردند.

برداشت: در آن مکان همه می‌خواهند راست و درست باشند، اما نگرانم که تو از این پاکی و صداقت فاصله بگیری.

برداشت: اگر بر فرض، تو با خودت نروی و رویت را بپوشانی، هیچ نشانی از تو نخواهد بود.

برداشت: اگر عاشق هستی، مانند سپر خود را نپوشان؛ زیرا تیر عشق مانند تیر کمان به سینه‌ات خواهد نشست.

برداشت: یک نفر از من پرسید که عشق چیست، گفتم که این موضوع آن‌قدر عمیق و پیچیده است که نمی‌توان به سادگی آن را توضیح داد.

برداشت: زمانی که تو هم به شرایط من برسی، متوجه می‌شوی که وقتی به تو دعوت می‌کنند، خودت نیز باید دعوت را قبول کنی و پاسخ بدهی.

برداشت: با شجاعت وارد عمل شو،‌ همان‌طور که یک شیرمرد می‌کند، و دل را همچون زنان حساس و لطیف نکن. چرا این همه اضطراب و ناآرامی؟

برداشت: ای رنگ زعفران که به خاطر غیبت تو از چهره گل‌ها کم جلوه کرده‌ای.

برداشت: ای زیبایی تو که در هر نفسم یاد بهار را زنده می‌کنی، گویی همیشه در من احساس فصل خزان وجود دارد.

برداشت: ای کسی که تو باغ و بوستان را از ظلمت و بی‌حالی فصل خزان نجات می‌دهی.

برداشت: تو در گفت و شنود، مانند پاره‌ای از گوشت هستی که به او داده شده است.

برداشت: کلام انبیا را به تو داده‌اند که بتوانی با اوج و اصالت خود حرف بزنی.

برداشت: ای که به اولیا در مرگ، زندگی جاودانی عطا کرده‌ای.

برداشت: ای پروردگارا، تو به عقل مشکوک من نگاهبانی بخشیده‌ای که بر فراز سرم مراقب باشد.

برداشت: ای کسی که هر شب از مردم این پنج چراغ را می‌گیری،

برداشت: چشم‌های زیبای گلرخان به شکلی مسحور کننده و جادویی است که قلب را تسخیر می‌کند.

برداشت: ای کسی که دو قطره از دل را به تو داده‌ام، همواره در فکر و اندیشه‌ام و از تو چیزهایی یاد گرفته‌ام.

برداشت: تو عشق را با قدرت و مردانگی و دلاوری‌ات به من عطا کرده‌ای.

برداشت: سنایی به ما می‌گوید که این نکته را خوب به خاطر بسپارید: وقتی کسی به دنبال حقیقت و معرفت است، باید همچون جوینده‌ای که در پی آگاهی و روشنایی است، دل و جان خود را به این هدف معطوف کند.

برداشت: شمس تبریز منبعی از روشنایی و نور است، چرا که همچون چراغی در آسمان می‌درخشد.