غزل شمارهٔ ۲۷۳۱

برداشت: شنیدم که جان واقعی تو در یک لحظه و به شکلی هزاران جان دیگر وجود دارد.

برداشت: از مردم نشانه‌ای از تو شنیدم، اما هیچ‌کدام به مقام و نقش تو نمی‌رسید.

برداشت: من به خاطر ستایش تو، خودم را به ستایش می‌رانم تا آن‌قدر خوشبخت شوم که بدانی و لب به خواندن من بگشایی.

برداشت: جان کسی را با این لطافت ندیده است و هیچ روحی را با این حالت روانی نگریسته است.

برداشت: ای دارنده قدرت دل‌ها، همانطور که مفهوم تو از ظاهر تو بالاتر است.

برداشت: ای کسی که از حقیقت‌های غیبی و از لذت‌های بی‌نهایت وجود، گشته‌ای و در خارج از مکان‌های محدود قرار داری.

برداشت: ای پادشاه و وزیر! سعادت و شادکامی تو مانند جوانی برای جهان پیر است.

برداشت: این زندگی که هم‌اکنون در آن به سر می‌بری، تنها بخشی از وجود توست، در حالی که روح تو از یک جهان بزرگ‌تر و باارزش‌تر آمده است. تو باید به آن جنبه عمیق‌تر و زیادتر از زندگی‌ات توجه کنی.

برداشت: اگر وجودی مانند تو باشد، این جهان باقی و پایدار خواهد بود؛ وگرنه این جهان زودگذر و فانی است.

برداشت: جان تو پر از هنر و ذوق است، اما این احساسات و توانایی‌ها به زبانی که انتخاب کرده‌ای، بیان نمی‌شوند.